हालसालैका लेखहरु : ग्रीन कार्ड,(सुदीपभद्र खनाल) लश्कर,(गोविन्द गिरी प्रेरणा) अभिनन्दन !!!!,(ऋषिराम अर्याल) गड्यौला उर्फ सत्यराज ,(कृष्ण बजगाईं ) बोर्डरसाइटको बब्लु,(नीलम कार्की निहारिका) समुद्र र सपना,(संजु बजगाईं ) कार्लोस मेरो दर्पण छायाँ,(सुन्दर श्रेष्ठ) मैले नजन्माएको छोरो,(पारिजात) विदेसिनु रहर कि बाध्यता,(जेबी खत्री) ना....टक,(बासु श्रेष्ठ )

कालो विरालो

सुषमा मानन्धर, (ललितपुर)

एकै वेतमा जन्मेका ती विरालाका बच्चाहरु फरक फरक रंगका थिए । त्यसमध्ये एउटा सेतो, एउटा छिर्बिरे अनि अर्को चैं पूरै कालो थियो । माउको दुध खाउन्जेल त तिनीहरुलाई खासै कुनै समस्या परेन । माउले छाडेपछि भने तिनीहरुको विचल्ली भयो । सेतो विरालोलाई सवैले लच्छिनको मान्थे । पूण्य कमाउन दुधभात खान दिन्थे । भोकाएकोले आफू पनि दुधभात खान त्यो संगसंगै त्यसैको पछि लागी दौडने कालो विरालोलाई भने एकाविहानै बाटो काटेर अपशकुन गराएको भन्दै मानिसहरुले खान नदिने मात्र हैन अगाडि देखियो कि ल ् ी उ ाई धपाउन पनि थाले । सेतोको तुलनामा कालो विरालोले केही खानै नपाएर दिन परदिन दुब्लाउंदै गयो । हिँड्दा पनि कमजोरीले धर्मर गर्दै हिँड्ने त्यो विरालो मान्छेदेखि डराउंदै लुकेर हिँड्न थाल्यो । बोक्सी, अलच्छिन र दुष्टात्माको पर्याय बनाइएको त्यो सानो निरिह कालो विरालो खानेकुरा खोज्दै अर्को घरमा हामफाल्ने क्रममा अशक्त भएर माथिबाट खसेर मरिरहंदा त्यसैको दाई सेतो विरालो भने प्लेटमा दिइएको दुध चाट्दै थियो । ।

Comments

सम्पर्क माध्यम

khasskhass@gmail.com
Share |