हालसालैका लेखहरु : ग्रीन कार्ड,(सुदीपभद्र खनाल) लश्कर,(गोविन्द गिरी प्रेरणा) अभिनन्दन !!!!,(ऋषिराम अर्याल) गड्यौला उर्फ सत्यराज ,(कृष्ण बजगाईं ) बोर्डरसाइटको बब्लु,(नीलम कार्की निहारिका) समुद्र र सपना,(संजु बजगाईं ) कार्लोस मेरो दर्पण छायाँ,(सुन्दर श्रेष्ठ) मैले नजन्माएको छोरो,(पारिजात) विदेसिनु रहर कि बाध्यता,(जेबी खत्री) ना....टक,(बासु श्रेष्ठ )

बिमानस्थलको गेटबाट

कृष्ण कट्टेल , (काठमाडौं)

शीरको टोपी झिकेर आँशु पुछ्दै
त्रिभुवन अन्तराष्ट्रिय बिमानस्थल छि¥यो हरिलाल
आज मध्यान्ह बाह्र बजे ।

भएको एक टुक्रा बारी
बन्धकी राखेर
रातो माटो र कमेरो पोतिएको
एक तले महल
नयाँ खरले छाएर
तोते बोलीले बोलाउदै गरेको छोरो
श्रीमती र बुढा बा आमा छाडेर
हिड्नुपरेको पीँडा ले हुनुपर्छ
अझै नथामिएका उसका आँशु ।

निरन्तर फर्किदै
विदाइका हात हल्लाउदै
मकै भटमास र गुन्द्रुक पोको पारेको झोला भिरेर
भौतारिदै थियो ऊ
विमानस्थलको गेटमा ।

प्रचण्ड घाम
चर्को काम
सहन नसकेर प्राण त्यागेको एउटा शव
काठको बाकसमा बाधिँएर
उसकै नजिकबाट नेपाल भित्रिदाँपनि
जत्तिसक्दो चाँडो समुन्द्र तर्न चाहन्छ हरिलाल ।

पूर्व क्षितिज उघ्रिन नपाउदै
भालेको पहिलो डाक सँगै
हरेक जिल्ला प्रशासन
र राहदानी विभागअघि जम्मा भएका
हजारौँ हरिलालहरुको भाग्य कोरिदिन्छ सरकार
हजारौँ हजारको पसिना कुम्ल्याएर ।

गुन्द्रुक र ढिडोको तागत बजारेर
मरुभूमि भिजाइदिन्छ पसिनाले हरिलाल
यता, तिनै हजारौँ हरिलालको पसिनामा
पौडी खेल्छ सरकार
हजारौँ हरिलालको बिजोग हेर्दै ।। 
                                 

Comments

सम्पर्क माध्यम

khasskhass@gmail.com
Share |