हालसालैका लेखहरु : ग्रीन कार्ड,(सुदीपभद्र खनाल) लश्कर,(गोविन्द गिरी प्रेरणा) अभिनन्दन !!!!,(ऋषिराम अर्याल) गड्यौला उर्फ सत्यराज ,(कृष्ण बजगाईं ) बोर्डरसाइटको बब्लु,(नीलम कार्की निहारिका) समुद्र र सपना,(संजु बजगाईं ) कार्लोस मेरो दर्पण छायाँ,(सुन्दर श्रेष्ठ) मैले नजन्माएको छोरो,(पारिजात) विदेसिनु रहर कि बाध्यता,(जेबी खत्री) ना....टक,(बासु श्रेष्ठ )

दशै हो कि दशा !

केशु बिरही, ()


"वुवा मलाई एक जोडी टि सर्ट र पेन्ट त नभै हुँदै हुँदैन । मैले त भन्दिएको छु नि ।" माईली छोरीले दशैको डिमाण्ड
तेर्स्याइन  

"मलाई त टि सर्ट र पैण्टले मात्र पुग्दैन । त्यसमा मिल्ने एक जोडी स्याण्डल पनि चाहिन्छ ।" ठूली कान्छीको यो डिमाण्ड हो यो ।  

"कान्छी छोरीको डिमाण्ड भने लुगा फाटा तिर नभएर दशैमा खसी ल्याउने तर्फ केन्द्रित थियो । उनी भन्दै थिइन – "मामु वावालाई स पटक त खसी ल्याउनु पर्छ भन्नुहोस् है । पल्लाघरमा त अस्ति नै कति ठूलो खसी ल्याई सके । दशैमा मार हान्ने अरे । हामी पनि मार हान्नु पर्छ ।"

"हो त्यो दशैमा मार त हान्नै पर्छ नत्र त दशै आए जस्तै हुँदो रहेनछ । पोहोरसाल मार नहान्दा दशै आए झैं लागेन ।" ठूली कान्छीले सानी बहिनीको कुरामा सहमती जनाई ।  

"मासु त अरुकहाँबाट ल्याएर खाए पनि हुन्छ तर लुगाफाटा चाँही ल्याउनै पर्छ । नत्र म त टिकै लगाउँदिन बरु त ।" भित्रैबाट कान्छो चिच्यायो ।  

"तलाई खाली लुगा मात्रै अस्ति मात्र आमाले सर्ट पैण्ट ल्याइदिएको होइन ।" ठूली कान्छीले भाइको कुरामा असहमतीको पोको फुकाई ।    

अरुको भन्दा जेठो छोरा विजयको डिमाण्ड पनि कमको थिएन । उसले गत साल देखि नै आमालाई डिङ्गो जुत्ता चाहियो भनेर पिरोलिरहेको थियो । यसपाली भने जसरी भए पनि त्यो डिमाण्ड पूरा गराउने सुरमा थियो जेठो । साथीहरुको अघि उसलाई मुख देखाउन नै नहुने भएको थियो । हाट वजार जाँदा होस या अन्यत्र कतै जाँदा होस ऊ डिङ्गोको अभावमा आफूलाई होचो भएको महसुस गर्दथ्यो । कहिलेकही त डिङ्गोको अभावले होला कही कतै जान पनि अल्छिी गर्दथ्यो । तर साथीभाइलाई भने अरु नै बहाना वनाउँथ्यो । जुत्ता नभएर नगएको भन्दैनथ्यो । उसका साथीहरुले लगाउने गरेका कपडाहरुको त भनेरै साध्य थिएनन । खै के के हुन के के हुन । थरी थरीका थिए । केहीसंग त हिरो हण्डा वाइक पनि थिए । उसले भने जावो एकजोडी डिङ्गो त हाल्न नसकिरहेको अवस्थाामा हिरोहण्डा हाल्न सक्ने त कुरै थिएन । तर जसरी भए पनि जे गरेर भए पनि उसले यसपाली त्यो डिमाण्ड भने पुरा गराउनु थियो ।  

श्रीमती सुधाको डिमाण्ड पनि उतिकै चर्को थियो । "सुन्नुहोस है प्रभाका वावा मैले भन्दिएकी छु नि । यतिका साल पछि जुवाई आउने । दशै त राम्रै गरी मान्नु पर्छ है । कुटुम्बको ईज्जत पनि त राख्नै पर्यो । रिनपान गरेरै भए पनि एउटा खसी त ल्याउनै पर्छ । केटा केटी पनि अस्ति देखि नै खसी खसी भनिरहेका छन । खसी पनि ठूलै चाहिन्छ । पाहुना पासा पनि थुप्रै आउलान् । भान्जा भान्जीहरु छन । कान्छी नानीका छोरीहरु पनि यसपाली त मामल गइन्छ दशैमा, मामल नगएको पनि धेरै भयो भन्दै थिए अरे । ठूल्दिदीका सन्तानै आउँछन नजिकै छन ।"  

सवैका डिमाण्ड सुनेर प्रभाकर लखतरान पर्छन । एउटा सानो जागीर । खाने मुख त्यति धेरै । जावो माष्टरी जागीर त्यसमा पनि निमाबीको कति नै हुन्छ र ! जागीरले त महिना मर्नै भ्याउँदैन । कहिलेकही त पछिल्लो महिनाको तलव पनि अघिल्लै महिनामै सिद्धिन्थ्यो । झन यसपाली त सरकार वन्न सकेकै थिएन । सरकार वन्न नसक्दा आन्तरिक खिचातानीले गर्दा वजेट नआउँदा दशै पेस्की त परै जाओस तलवै पनि पाउने अवस्था थिएन । उनी असमन्जसमा पर्दै सोच्न थाल्छन यो दशै होकि दशा हो भन्दै ।  

Comments

puspa raj giri

कथा मिठै हो, नौलो चाई होइन | रचना गर्ने लाइ खै कसरी मिठो छैन भनु र है ? प्रभाकर, बिचरा ! कति कम्जोर भूमिकाका शिक्षक रहेछन, दया लागेर आयो | आफ्नो आम्दानी  यति हुन्छ, यसरी घर, चाडपर्व  चलाउनु पर्छ भनेर  छोरा छोरीको त के कुरा आफ्नै श्रीमती ज्युलाइ पनि आफ्नो औकात पढाउन नसक्ने शिक्षकले कसरी पढाए होलान बिद्यार्थीलाइ | यस्तै शिक्षकले पढाएका थिए होलान हाम्रा नेता ज्यु हरुलाई है बिरही ज्यु ?

केशु बिरही

वडादशै एवम् दिपावलीको सुभउपलक्षमा सवैमा हार्दिक सुभकामना व्यक्त गर्दछु । प्रतिकृया जनाउनुहुने सवैमा धन्यवाद । साथै संधै प्रतिकृयाको आसामा रहनेछु ।  तर प्रतिकृया दिँदा मिल्छ भने पुरा नाम र ठेगाना पनि लेखिदिनु होला । 
धन्यवाद ।  
केशु बिरही 

madhav

ekdamai dherai raamro rahecha,
i like, inserting the bitter reality of the society
thats the nice part of the story...

DIPA

thank you birhi G. uko pratibha ramro lagyo. HAPPY BIJAYA DASAMI. + SUBHAKAMNA 

सम्पर्क माध्यम

khasskhass@gmail.com
Share |