हालसालैका लेखहरु : आव्हान,(रजनी श्रेष्ठ) ग्रीन कार्ड,(सुदीपभद्र खनाल) लश्कर,(गोविन्द गिरी प्रेरणा) अभिनन्दन !!!!,(ऋषिराम अर्याल) गड्यौला उर्फ सत्यराज ,(कृष्ण बजगाईं ) बोर्डरसाइटको बब्लु,(नीलम कार्की निहारिका) समुद्र र सपना,(संजु बजगाईं ) कार्लोस मेरो दर्पण छायाँ,(सुन्दर श्रेष्ठ) मैले नजन्माएको छोरो,(पारिजात) विदेसिनु रहर कि बाध्यता,(जेबी खत्री)

सभ्यता

हरी घिमिरे, (भर्जिनिया)

म चढेको बस अगाडि बढ्दै गयो। बसभित्र थुप्रै मानिसहरु थिए। सबै आ-आफ्ना गफमा मस्त देखिन्थे। झुत्रा-झाम्रा कपडा लगाएका गाउँले मान्छेहरु कोही सूर्ति खाँदै थिए भने कोही बिडी तान्दै थिए। वातावरण एकदमै उकुसमुकुस थियो। म शिक्षक भएका नाताले कपडाका दृष्टिले अलिक सुकिलो-मुकिलो देखिन्थें।

केही समयपछि बसको एउटा कुनाबाट एउटा मान्छे रुँदै कराउँदै उफ्रन थाल्यो। सबैको ध्यान त्यतातिर गयो। त्यसबेलासम्म बस निकै टाढा पुगिसकेको थियो। पहिले त म केही पनि बोलिन। तर गाउँलेहरुले जति सम्झाए पनि त्यो मान्छेले रुन -कराउन न छोडेपछि मैले सोधें- "के भयो?"

" पैसा हरायो रे" एकजना गाउँलेले मलाई जानकारी दिएजस्तो गरेर भन्यो।
"अनि पैसा हराउँदैमा यसरि रुनु पर्छ त?" मैले उसलाई सम्झाउँन खोजें। तर ऊ झन मच्चिएर रुन थाल्यो।

उसले भन्यो "अब म घर कसरी फर्किने?,मसँग टिकट काट्ने पैसा पनि छैन"

"टिकटको पैसा कति लाग्छ?" मैले सहानुभूति देखाउँदै सोधें।

"पचहत्तर रुपियाँ" उसले रुँदै भन्यो।

"ल भैगो, म दिन्छु पचहत्तर रुपियाँ, तपाईं नरुनुहोस्।"  मैले उसलाई पैसा झिकेर दिदै भनें।

उसले पैसा समायो र रुन पनि बन्द गर्यो। वरिपरि सबै यात्री अबाक् भएर हेरिरहेका थिए।

केही समयपछि बस रोकियो। मेरो ओर्लिने बेला भएको थियो। म बसबाट झर्दै थिएँ एक्कासी मेरो कानमा बसभित्रका मान्छेको आवाज ोक्कियो-"देख्यौ, उसले पैसा नचोरेको भए त्यसै दिन्थ्यो?"।

Comments

सम्पर्क माध्यम

khasskhass@gmail.com
Share |